Ostatnia aktulazacja: 07.2026
Rozległa, szklana, zatłoczona, głośna, barwna, przeludniona…. – największą metropolię na świecie można opisać wieloma podobnymi słowami. O Tokio napisano już chyba wszystko i na każdy temat. To miasto, którego tożsamość zmienia się i poznaje wraz z odwiedzaniem kolejnych dzielnic.
Obecne Tokio jest jednym z najważniejszych centrów finansowych na świecie. Jest ważnym ośrodkiem pod względem kulturalnym, akademickim i ekonomicznym. W latach 1964 i 2020 odbyły się letnie igrzyska olimpijskie.
Poniżej krótki spis poruszonych przeze mnie tematów. Jeśli interesuje cię tylko jeden z nich, kliknij w niego i przejdź do interesującej cię części postu.
Tokio – zachodnia stolica
Tokio jest specjalną jednostką administracyjną „to”, co oznacza „prefekturę metropolitarną”. Składa się z 23 okręgów, które dawniej tworzyło Tokio, 26 miast, 5 miasteczek, 8 wiosek oraz 2 wysp. Tylko w 23 okręgach mieszka 9 mln osób, a w całej prefekturze ponad 13 mln. Codziennie jednak liczba ta zwiększa się o kolejne 3 mln osób, jeśli doliczy się osoby przyjeżdżające tu do pracy lub szkoły. Tokio stanowi centrum Obszaru Wielkiego Tokio, największej aglomeracji na świecie, liczącej ponad 37 mln mieszkańców.
Tokio – rys historyczny
Początków Tokio należy szukać w małej wiosce rybackiej, leżącej nad rzeką Sumida. Przez wieki znajdowała się ona z dala od wydarzeń politycznych kraju, gdyż głównym ośrodkiem pozostawało Kioto. Pod koniec XVI wieku, kiedy Tokugawa Ieyasu stał się najpotężniejszym człowiekiem w kraju, jako swoją główną siedzibę wybrał Zamek w Edo (dzisiejsze Tokio). Po przejęciu władzy w roku 1603, uczynił Tokio głównym ośrodkiem życia politycznego i kulturalnego. Edo stało się faktyczną stolicą zjednoczonej Japonii, ale oficjalnie akt nadania tych uprawnień został podpisany dopiero w 1868 roku.
Za panowania pierwszych szogunów (XVII w.), Tokio stało się najpotężniejszym miastem ówczesnego świata, zamieszkanym przez ponad 2 mln osób. Kiedy po latach wielkiego rozkwitu miasta, władza szogunatu dobiegła końca, a faktyczną dominującą rolę w kraju przejął cesarz – Edo stało się oficjalną stolicą. Cesarz Meiji, za główną siedzibę obrał zamek Tokugawów, a nazwę Edo zmienił na Tokio, co oznaczało „Zachodnią Stolicę”. Restauracja Meiji to czas dalszej modernizacji Tokio, głównie opartej na modelach przejętych z Zachodu. Niestety, dwa kolejne wydarzenia sprawiły, że Tokio, znane na początku XX wieku, nie przetrwało do dziś. Pierwszym wydarzeniem było wielkie trzęsienie ziemi, które w roku 1923 pochłonęło większą część miasta, a w wyniku jego ponad 140 tys. osób straciło życie. osób. Drugim wydarzeniem były japońskie działania wojenne, które doprowadziły do zbombardowania Tokio w 1945 roku. Szacuje się, że z tego powodu życie straciło ponad 200 tys. osób.
Miasto zostało pieczołowicie odbudowane, aby kilka dekad później stać się potęgą gospodarczą.
Tokio – jak zwiedzić miasto?
Nie ma możliwości, żeby, będąc w mieście nawet przez kilka dni, zobaczyć wszystkie najważniejsze miejsca historyczne, religijne czy zabytki. Tokio zajmuje obszar ponad 550 km², więc przed przyjazdem warto zastanowić się, co najbardziej nas interesuje i na czym chcemy się skoncentrować.
Ja proponuję zwiedzenie miasta, wg schematu linii kolejowej JR Yamanote, która będąc obwodnicą kolejową miasta, łączy większość jego dzielnic. Na 27 z 29 stacji, istnieje możliwość przesiadki do metra lub innych linii kolejowych. Jest to zatem najwygodniejszy i najpewniejszy środek transportu w mieście. Linia Yamanote obsługiwana jest przez East Japan Railway Company, a pociągi kursują codziennie między 4:30 rano a 1:20 w nocy, co 2,5 minuty. Przejechanie całej pętli zajmuje ok. 60 minut.
Shinjuku
Ze stacji Tokyo – dojazd JR Yamanote w ok. 15 min.
Polecam odwiedzić to miejsce przede wszystkim ze względu na znajdujący się tu budynek „Tokyo Metropolitan Government”. To budynek rządowy, gdzie na 45-tym piętrze znajduje się wspaniały taras widokowy. Wejście do budynku, wjazd windą na taras oraz podziwianie przepięknej panoramy miasta – są całkowicie bezpłatne. Dla tych, którzy nie chcą wydawać pieniędzy na oglądanie widoków na miasto z wieży „Tokyo Tower”, to miejsce oferuje darmową rozrywkę. Na pierwszym piętrze budynku znajduje się biuro informacji turystycznej, w którym można dostać bardzo dużo darmowych map i przewodników. Informacje są udzielane również w języku angielskim.
Na terenie budynku znajdują się dwie wieże widokowe – Północna i Południowa. W zależności od dnia tygodnia i godziny, taras widokowy czynny jest zawsze na jednej z nich, między 9.30 – 23.00.
Więcej informacji można znaleźć bezpośrednio na stornie internetowej: www.metro.tokyo.jp
XXXII Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokio
W 2019 roku w budynku Tokyo Metropolitan Government odbywała się wystawa poświęcona historii Igrzysk Olimpijskich, ze szczególnym uwzględnieniem tych, do których Tokio przygotowywało się w roku 2020.
Więcej na temat samych igrzysk można znaleźć na dedykowanej temu wydarzeniu stronie: Letnie Igrzyska Olimpijskie w Tokyo2020.
Shibuya, Harajuku
Ze stacji Tokyo – dojazd JR Yamanote w ok. 24 min. Ze stacji Shibuya do stacji Harajuku – 2 min.
Świątynia Meiji
Meiji Jingu – to największa świątynia shintoistyczna w Tokio i najpopularniejsza w mieście. Wybudowana zaledwie 100 lat temu (w 1920 roku) w celu upamiętnienia zmarłego cesarza Meiji Tenno oraz jego małżonki – cesarzowej Shoken. Cesarz Meiji zasiadał na tronie, gdy doszło do Restauracji Meiji, która doprowadziła do upadku szogunatu i wielkich reform. Cesarz Meiji miał wówczas zaledwie 16 lat, ale określa się go mianem „pierwszego nowożytnego cesarza Japonii”. Świątynia została wzniesiona na terenie, na którym władca zaprojektował ogród irysów dla cesarzowej. Teren świątyni obsadzono ponad 100 tysiącami drzew, ufundowanych przez wiernych z całego kraju.
Podczas obchodów Nowego Roku przybywa tu ponad milion osób. Jest to również popularne miejsce do zawierania tradycyjnych japońskich zaślubin.
Świątynia jest czynna codziennie od zmierzchu do świtu. Więcej szczegółów pod adresem: www.meijijingu.or.jp
Shibuya
Skrzyżowanie Shibuya to jedno z największych i najbardziej ruchliwych skrzyżowań na świecie. W trakcie jednej zmiany świateł na skrzyżowaniu może jednorazowo wejść ok. 2,5 tyś. osób. Skrzyżowanie jest zatłoczone o każdej porze dnia i nocy. Jego fenomen jednak polega na tym, że zielone światło zapala się jednocześnie po obu stronach skrzyżowania, co sprawia, że w tym samym czasie pojawiają się na nim ludzie podążający w różnych kierunkach. Obserwując to miejsce z boku, wydaje się wręcz niemożliwe, że ludzie znajdujący się na środku skrzyżowania nie wchodzą sobie w drogę. Wystarczy jednak odważyć się i spróbować przez nie przejść, aby zrozumieć, że nawet w największym tłumie, przejście na drugą stronę ulicy jest możliwe, a ruch pieszych odbywa się tu w sposób zupełnie naturalny.
Warto tu przyjechać niezależnie od pory dnia, jednak wieczorem dodatkowym efektem są rozświetlone i głośne multimedialne reklamy wielkoformatowe, rozwieszone na wszystkich otaczających skrzyżowanie wieżowcach. Skrzyżowanie Shibuya często wykorzystywane jest jako plan filmowy, w tym również w zachodnich produkcjach, takich jak np. „Szybcy i wściekli – Tokyo Drift”.
Shibuya i historia psa Hachiko
Wokół skrzyżowania panuje tłok. To również popularne miejsce spotkań młodzieży. Będąc w tym miejscu, warto poszukać pomnika najpopularniejszego psa w Japonii. Jego historia miała miejsce na początku XX wieku. Pies Hachiko (Hachi po japońsku oznacza cyfrę osiem), rasy akita, przez lata był wiernym przyjacielem swojego pana, profesora Ueno z Tokijskiego Uniwersytetu. Piesek codziennie rano odprowadzał swojego właściciela na stację metra w dzielnicy Shibuya, i codziennie czekał na niego o godzinie 18.00 – wiedząc, że jego pan zawsze wraca z pracy o tej samej porze. Niestety pewnego dnia, profesor pożegnał się rano z psem i pojechał do pracy, ale już z niej nie wrócił, gdyż zmarł w wyniku wylewu.
Tego dnia piesek również czekał wiernie na powrót swojego pana z pracy, a potem… codziennie, przez kolejne 10 lat. Pies zyskał dużą przychylność lokalnej społeczności, pasażerowie metra przynosili mu jedzenie. Próbowano znaleźć mu nowy dom i zaopiekować się nim, Hachiko jednak zawsze uciekał od nowych właścicieli i wracał pod stację metra, czekając na powrót swojego pana. Wierność i niezwykłe przywiązanie psa bardzo się wszystkim podobały, więc po jego śmierci wybudowano mu pomnik. Pomnik stanął w pobliżu wyjścia ze stacji metra, tam, gdzie pies czekał na swojego pana. To wyjście nazwano „Hachiko-guchi”, czyli „wyjście im. Hachiko”. Hachiko, gdy zdechł, został wypchany i umieszczony w Muzeum Nauki w Ueno. Co roku – 08.04 odbywa się tu ceremonia ku czci Hachiko, na którą przychodzą tłumy Japończyków.
Wzruszająca historia psa stała się inspiracją do powstania kilku filmów o tym zwierzęciu. W Japonii powstał film „Hachiko Monogatari”, który w 1987 roku był japońskim hitem kinowym. W 2009 roku powstał hollywoodzki film: „Hachiko: A Dog’s Story” („Mój przyjaciel Hachiko”) z Richardem Gere w roli głównej.
Dzielnica Asakusa i świątynia Sensoji
Ze stacji Tokyo do stacji Akihabara dojazd linią Yamanote (4 min.). Przesiadka na linię Tsukuba Express do Asakusa (5 min.).
W drodze ze stacji Asakusa, po drugiej stronie rzeki Sumidy, znajduje się charakterystyczny budynek należący do firmy Asahi Beer. Budynek będący centralą browaru, został zaprojektowany przez francuskiego architekta Philippe Starcka i ukończony w roku 1989. Jest uważany za jeden z najbardziej rozpoznawalnych nowoczesnych budynków w Tokio. Budynek główny przypomina swoim kształtem szklankę spienionego piwa. Złoty płomień, zwieńczający budynek sąsiedni, nazywany jest „płonącym sercem browarów Asakusa”. Konstrukcja tego płomienia została wykonana przez producentów okrętów podwodnych, z wykorzystaniem tych samych technik jak przy budowie statków. Całość waży 360 ton, ale wewnątrz jest pusta.
W tle zdjęcia widać wieżę Tokyo Skytree, mierzącą 634 metry. Jest to wieża telewizyjna i widokowa, z tarasem widokowym na wysokości 350 metrów. Jest to najwyższa wieża na świecie i druga co do wielkości budowla na świecie (po wieży w Dubaju – Burdż Chalifa, 829 m).
Świątynia Sensoji
Dzielnica Asakusa słynie głównie ze znajdującej się tu świątyni Sensoji, wybudowanej w 628 roku. Jest to największa i najpopularniejsza świątynia w stolicy, oraz największa atrakcja dzielnicy. Według legendy, świątynia powstała w miejscu, w którym dwaj rybacy wyłowili z rzeki posąg bogini Kannon. Właśnie z tego powodu wzniesiono tu świątynię, którą rocznie odwiedza ok. 30 mln osób.
Najbardziej charakterystycznym budynkiem świątyni jest brama Kaminari-mon, czyli „brama grzmotów”. Na środku bramy wisi wielki, czerwony lampion, a jej wejścia bronią dwa potężne posągi bóstw odpędzających demony: Fu-jin i Rai-jin,- bóg wiatru i bóg błyskawic.
Warto również zwrócić uwagę na pięciokondygnacyjną pagodę sięgającą 53 metrów, drugą co do wysokości w Japonii.
Do głównego budynku świątyni (Hondo), w którym czci się boginię Kannon, prowadzi brama Hozo-mon. Najstarszym obiektem na terenie świątyni jest pawilon Buddy Yakushi – Yakushi-do, pochodzący z XVI wieku. Niestety, pozostałe budynki ucierpiały podczas II wojny światowej i uległy zniszczeniu. Większość budynków została pieczołowicie odbudowana zaraz po zakończeniu działań wojennych.
Droga do świątyni wiedzie ponad 200-metrową aleją Nakamise-dori, wypełnioną licznymi kramami i sklepami z pamiątkami. Kramy pojawiły się za przyzwoleniem kapłanów, którzy potrzebowali pieniędzy na odbudowę świątyni zniszczonej podczas wojny. Można tu kupić nie tylko popularne pamiątki turystyczne, ale i wyroby rękodzieła artystycznego: papierowe wachlarze, pędzle, wyroby z papieru, tradycyjną odzież. Znajdują się tu również liczne kramy z jedzeniem.
Świątynię można odwiedzić codziennie w godzinach 9.00 – 17.30, wstęp wolny.
Asakusa – teatr Kabuki
Dzielnica Asakusa słynie również z tego, że w XIX wieku szoguni uznali, iż centrum miasta nie jest odpowiednim miejscem dla popularnego wówczas teatru kabuki. Nakazali przeniesienie teatru do dzielnicy Asakusa, która dzięki temu stała się dzielnicą kojarzoną z rozrywką i miło spędzonym czasem.
Nieopodal świątyni, stoi pomnik wykonany z brązu, przedstawiający Ichikawa Danjūrō IX. Był to japoński aktor kabuki, pierwszy aktor kabuki, który wystąpił przed cesarzem (w 1887 roku). Zagrał w najstarszym zachowanym japońskim filmie fabularnym pt. „Opadające liście klonu”.
Ueno
Ze stacji Tokyo – linią Yamanote do stacji Ueno (8 min.).
Ueno to część Tokio położona w rejonie historycznie znanym jako Shitamachi, który niegdyś służył wojownikom jako miejsce relaksu i zabawy. Dzisiaj znane jest głównie z parku Ueno, na terenie którego znajduje się tokijskie zoo.
Park Ueno
Park Ueno jest największym tokijskim parkiem (85 ha) i najstarszym parkiem miejskim w Japonii. Dziś słynie z wielu muzeów znajdujących się na jego terenie, w szczególności Muzeum Narodowego w Tokio, Narodowego Muzeum Sztuki Zachodniej, Muzeum Sztuki Metropolitalnej w Tokio i Narodowego Muzeum Nauki.
Dodatkowo, Park Ueno jest jednym z najbardziej popularnych miejsc w Tokio, gdzie warto przyjść na oglądanie drzew kwitnącej wiśni. Jest ich tu ponad 1000 i rosną wokół centralnej alei parkowej. Na oglądanie kwitnących drzew wiśni warto wybrać się do parku pod koniec marca i na początku kwietnia.
W parku stoi posąg Takamori Saigo. Jest wykonany z brązu i przedstawia jednego z najbardziej wpływowych samurajów w historii Japonii, żyjącego na przełomie okresów Edo i Meiji. Na podstawie wydarzeń z jego życia nakręcono film „Ostatni samuraj” z Tomem Cruisem w roli głównej.
Ueno – ogród zoologiczny
Ogród Zoologiczny w Ueno, był pierwszym ogrodem zoologicznym w Japonii. Ogród został otwarty w roku 1882. Najpopularniejszymi mieszkańcami są wielkie pandy, które po raz pierwszy przeprowadziły się tutaj w 1972 roku z okazji normalizacji stosunków między Japonią a Chinami. Ogród zoologiczny nie tylko zapewnia rekreację, ale odgrywa również zasadniczą rolę w zakresie ochrony dzikich zwierząt i edukacji publicznej. W celu ochrony gatunków zagrożonych wyginięciem, ogród zoologiczny pilotował projekt „Las Goryli” i „Las Tygrysów”, skupiający się na ochronie tych dwóch gatunków.
ZOO współpracuje z uczelniami i instytucjami naukowymi w kraju i za granicą w zakresie hodowli, aklimatyzacji oraz restytucji gatunków ginących, żywienia i leczenia zwierząt dzikich. Prowadzi szeroko rozumianą działalność dydaktyczną oraz propaguje idee ochrony gatunków ginących i zagrożonych wyginięciem i ochrony ich naturalnego środowiska.
Dzisiaj w ogrodzie znajduje się ponad 3 tyś. zwierząt, ponad 400 gatunków zwierząt.
